سلوک

آدمیان موجودات شگرفتی هستند.گاهی به طوری شایسته اند که ابلیس از سجده نکردنش نادم می شود.گاهی هم با یک حرکت یا رفتاری ناشایست،شان انس بودن را زیر سوال می برند.درحیات آدمیان هم نوعان زیادی در تردد هستد،با این تفاوت که برخی از ان ها هم چون پدر و مادر،به روحی می مانند که از جسم آدمی جدایی ناپذیراست و برخی دیگر هم چون دوستان،به رهگذرانی می مانند که فقط برای چند لحظه به ویترین مغازه ای چشم می دوزند.

برای اینکه درگوشه قلب همگان جایی داشته باشیم ملزم رعایت رفتارهای خاصی هستیم که از جمله آنان:

1.ناشایست ترین نوع رفتار با  دیگران از نوع ماهی است.هنگامی که ماهی در آب است هیچ زیانی برای کسی ندارد اما همین که صید می شود، بوی نامطبوعش مانع از تحملش می شود.

مفهوم این است در ابتدای شروع روابط ، شخصی مقبول به نظر بیایی ، اما کمی بعد چنان رفتارت تغییر کند، که باعث آزرده شده دیگران شوی که سبب اصلی غیرقابل تحمل بودن است.

2.برخورد کردن با دیگران از نوع گل هم ناشایست است.در ابتدا،هرگلی ظاهری فوق العاده زیبا دارد ،اما همین که پژمرده می شود مهمترین خصلت خود را از دست می دهد به طوریکه کسی او را از گونه های گل و گیاهی نمی پندارد.

مفهوم این است که به شدت بایستی ازگل بودن پرهیز کرد.اگر گل صفت باشی یعنی شخصی هستی که در ابتدا در دل همه خود را جای می دهی ،اما کمی بعد تغییری عظیم خواهی کرد ،که ثمره آن تغییر شخصیت تو در ذهن دیگران است که از اصلی ترین دلایلی است که یک فرد را دورو می پندارند.

3.بهترین شیوه برخورد با دیگران از نوع دستمال است. زیرا از گسترده ترین کاربرد های دستمال پاک کردن اشک و عرق است.

مفهوم این است که باید کمی دستمال بودن را چاشنی زندگی ات بکنی .شانه ای برای گریستن دیگران و مرهمی بردرد و غمشان برای دستمال بودن کافیست .

آری،مسکنی که همواره آرامش را دردلش دارد و خنکای آبی ، که همه آن را به زدودن خستگی می شناسند اصلی ترین ویژگی یک اشرف است.

“دوستدار شما باپوک”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *